سلامی چو بوی خوش آشنایی | غزل شماره 492 حافظ

سلامی چو بوی خوش آشنایی | غزل شماره 492 حافظ پریا سلطانی متن غزل شماره 492 از دیوان غزلیات حافظ را در ادامه میتوانید بخوانید و در انتها تفسیر این غزل برای فال آمده است. سلامی چو بوی خوش آشناییبدان مردم دیده روشنایی درودی چو نور دل پارسایانبدان شمع خلوتگه پارسایی نمی‌بینم از همدمان هیچ بر جایدلم خون شد از غصه ساقی کجایی ز کوی مغان رخ مگردان که آنجافروشند مفتاح مشکل‌گشایی عروس جهان گرچه در حد حسن استز حد می‌برد شیوه بی‌وفایی دل خستهٔ من گرش همتی هستنخواهد ز سنگین‌دلان مومیایی می صوفی‌افکن کجا می‌فروشندکه در تابم از دست زهد ریایی رفیقان چنان عهد صحبت شکستندکه گویی نبوده‌ست خود آشنایی مرا گر تو بگذاری ای نفس طامعبسی پادشایی کنم در گدایی بیاموزمت کیمیای سعادتز همصحبت بد جدایی جدایی مکن حافظ از جور دوران شکایتچه دانی تو ای بنده، کارِ خدایی تفسیر فال با کسانی دوستی و رفاقت کنید که نه تنها شایستگی حق دوستی را به‌جا آورند، بلکه در کردار و رفتار خود نیز پارسا و درستکار باشند. افرادی که در زمان نیاز، زخم‌های روحی شما را مرهم می‌گذارند و سعی می‌کنند تا با کلام محبت‌آمیز و عمل نیکو، دل شما را آرام کنند. برعکس، کسانی که عهد خود را می‌شکنند و حق آشنایی را فراموش می‌کنند، تنها موجب دردسر و ناراحتی خواهند شد. بنابراین همتی کنید تا دلتان دوباره مانند موم نرم و پذیرنده شود؛ دلی که قادر است عشق، دوستی و مهربانی را در آغوش بگیرد. از همنشینی با یاران بد پرهیز کنید؛ زیرا این انتخاب‌ها تأثیر مستقیم بر روی سعادتمندی شما خواهند داشت. سعی کنید به جای شکایت از مسائل پیش آمده، به این نکته توجه داشته باشید که تمام این امور مقدر شده‌اند تا شما به خودتان بیایید، رشد کرده و تجربیات جدیدی کسب نمایید. این چالش‌ها فرصتی هستند برای یادگیری بیشتر درباره‌ی روابط انسانی و اهمیت انتخاب دوستان مناسب. فال حافظ منبع: پارسی دی